จุดหนึ่งในงาน blogger day ที่ dtac หยิบมาพูดคือความครอบคลุมของเครือข่าย edge ที่รับประกันว่าทั่วทุกจุดการให้บริการนั้นเป็น edge 100% (ไม่ใช่ว่าพอถึงที่ทุรกันดารแล้วจะกลายร่างเป็น gprs ที่ช้าเยี่ยงเต่า) นอกจากนี้ยังพูดถึงการให้บริการใหม่ 2 อย่างที่ชื่อว่า cap max และ data alert อีกด้วย ซึ่งมีรายละเอียดคร่าวๆ ดังนี้

data alert เป็นบริการแจ้งเตือนผ่าน sms เมื่อโทรศัพท์ ได้ทำการต่อเน็ตไปจนถึงปริมาณหนึ่ง เช่น เมื่อใช้งานถึง 10 บาท จะมี sms ส่งมาเตือน ซึ่งจะเป็นประโยชน์ต่อผู้ใช้ หากลืมเปิดต่อเน็ตค้างไว้ หรือผู้ใช้ที่ต้องการทราบระดับการใช้งานของตัวเอง

cap max เป็นบริการกำหนดค่าใช้จ่ายในการต่ออินเตอร์เน็ตในหนึ่งวันมากสุด กล่าวคือ ใน 1 วันหากต่ออินเตอร์เน็ตไปจนค่าบริการถึง 49 บาท (49 บาท/1 วันสำหรับระบบ prepaid ส่วน postpaid รู้สึกจะเป็น 1500 บาท/เดือน) จะไม่มีการเก็บเพิ่ม โดยไม่ต้องโทรสมัครใดๆทั้งสิ้น ทำให้สะดวกสบายหากคิดจะต่อใช้เน็ต

และแล้ววันนี้เมื่อเน็ตหอเน่าจริงจัง ก็ลองต่อใช้เน็ตจาก dtac ดู เนื่องจากซิม 3g หายไปพร้อมมือถือเมื่อวันพฤหัสที่แล้ว (ค่อยเล่าอีกครั้งหนึ่ง เรื่องยาวมาก) และก็ได้รับ sms จาก dtac ทั้ง data alert และ cap max จริงๆ

sms ของ dala alert เมื่อใช้เน็ตเกิน 12 บาท

sms ของ cap max ใช้เน็ตได้ทั้งวันในราคา 49 บาท

ค่อนข้างชอบบริการนี้มาก เพราะหากลืมต่อเน็ตไว้ ก็สามารถรู้ตัวได้เร็ว ก่อนจะเสียงเงินไปมากกว่านี้สำหรับ data alert ส่วน cap max ทำให้ใช้เน็ตได้อย่างสบายใจ ไม่ต้องโทรไปสมัครโปรรายวัน

<จากซ้ายไปขวา: โซฮยอน, ฮยอนอา, จีฮยอน, จียูน, กายูน>

ก่อนจะเปิดตัวที่หน้าเวที ทางสก๊อตให้เวลาสัมภาษณ์สาวๆด้านบน สาวๆ บอกว่าครั้งนี้เป็นการมาเมืองไทยครั้งที่ 3 แล้ว โดยในครั้งแรกได้มาเปิดตัวในงานโชว์เคส และครั้งที่ 2 คือมาถ่ายทำโฆษณาสก๊อต เพียวเร่ และการมาเป็นพรีเซนเตอร์สก๊อต เพียวเร่ ครั้งนี้ถือเป็นพรีเซนเตอร์ผลิตภัณฑ์นอกประเทศเกาหลีครั้งแรกของ 5 สาวโฟร์ มินิทเลยทีเดียว ซึ่งปัญหากับทีมงานไทยมีอยู่บ้างนิดหน่อย เพราะสื่อสารกันไม่ค่อยเข้าใจ

5 สาวบอกว่าจะพยายามมาเมืองไทยอีกครั้ง เพราะได้รับความรักจากแฟนๆมากมาย หากไม่มีความรักจากแฟนๆ พวกเธอคงไม่ได้มาเมืองไทยบ่อยๆแบบนี้ ด้านอาหารสาวๆ บอกว่าชอบน้ำแตงโม และหลังจากรับเป็นพรีเซนเตอร์ให้กับสก๊อต เพียวเร่ ก็ดื่มสก๊อต เพียวเร่ค่อนข้างเยอะ จนบางครั้งต้องเข้าออกห้องน้ำบ่อยๆ

หน้าเวทีมีได๋-ไดอาน่า กล่าวต้อนรับ และสก๊อต เพียวเร่ ได้เปิดตัวภาพยนตร์โฆษณาซึ่งเวอร์ชั่นใหม่ของเพลง Hot Issue ที่ทั้ง 5 สาวเปิดตัวทั้งร้องทั้งเต้นด้วย Look ที่สดใสร่าเริง พร้อมรูปร่างที่ได้สัดส่วน ซึ่งเคล็ดลับของสาวๆก็คือสก๊อต เพียวเร่ พรุนสกัดเข้มข้นผสมวิตามิน หลังจากนั้นทั้ง 5 สาวก็ลงมาหน้าเวที ภายในห้างสุพรีม คอมเพล็กซ์ ซึ่งมีแฟนคลับยืนรออย่างล้นหลามทุกๆ จุดในห้างที่สามารถมองเห็นเวทีได้

เข้าสู่ช่วงมินิโชว์เคส จาก 5 สาวโฟร์ มินิท ซึ่ง 5 สาวขนเพลงดังมาโชว์ทั้ง Hot Issue, Muzik และ What A Girl Wants เรียกเสียงเชียร์จากแฟนคลับที่มารออยู่เต็มทั้งห้างได้อย่างดี

นอกจากนี้ทางยูนิเวอร์แซล ต้นสังกัดวงโฟร์ มินิทในไทย ได้มอบรางวัลแผ่นเสียงทองคำ ให้สาวๆในฐานะที่เป็นศิลปินหน้าใหม่ทำยอดขายทะลุ 5,000 แผ่นในเมืองไทยอีกด้วย

ต่อด้วยเพลง An Ju Rae, Huh และ I My Me Mine นอกจากจะทั้งร้องสด และเต้นได้ร้อนแรงสุดๆ แล้ว ทั้ง 5 สาวก็ยังโบกมือ และส่งสายตาให้แฟนๆ เรียกเสียงกรี๊ดได้ตลอดเวลา

ปิดท้ายด้วยการถ่ายภาพรวมอีกครั้ง และเป็นอีกครั้งที่สาวๆ ดื่มสก๊อต เพียวเร่และท้ายสุด 5 สาวก็ได้บอก ‘รักนะ จุ๊บๆ’ แฟนคลับก่อนลงจากเวทีอีกด้วย

ส่วนตัวแล้วเพิ่งเคยเจอ 5 สาว โฟร์ หมี่ นิ๊ด (4Minute) แบบใกล้ๆ เป็นครั้งแรก รู้สึกประทับใจมาก สาวๆ ดูเป็นกันเอง ยิ้มแย้มเสมอ รู้สึกสาวๆ จะต้องดื่มน้ำพรุนบ่อยมากจริงๆ คงต้องจองห้องน้ำกันด้วยนะคะ ส่วนบนเวทีนั้นก็ร้องเพลงได้สนุก และเต้นได้มันส์มาก แถมยังเล่นกับทุกๆ คนด้วย จะร้อนแรงแค่ไหนก็ติดตามดูรูปล่ะกันค่ะ >< สุดท้ายแล้วขอบคุณ Kapook.com ที่ให้ไปในฐานะสื่อค่ะ

ภาพที่เหลือ ตามไปดูต่อได้ที่ 100923 4Minute – เปิดตัว Scotch Puree on Flickr นะคะ

มันคือแท็บเล็ต(Tablet) ไม่อยากเรียกว่าเป็น “มือถือ” สักเท่าไหร่ แต่มันก็โทรได้นะ(ดังภาพด้านล่าง) จริงๆ น่าจะใช้หูฟังได้ ขอบคุณ @ibluecosmos ที่เป็นนายแบบให้

โดยมีเมนูการใช้งานโทรศัพท์แบบนี้ ตัวเลข ปุ่มใหญ่ดีจริงๆ (น่าเอาไปให้คนแก่ใช้)

Galaxy Tab มีขนาดจอกว้าง 7 นิ้ว, ความละเอียดหน้าจอ 1024×600 พิกเซล หน้าจอเป็น TFT LCD (ข่าวในต่างประเทศ บอกว่าใช้ Super TFT จาก engadget)
เปรียบเทียบหน้าจอ Galaxy Tab (TFT) และ Galaxy S (Super AMOLED) พบความแตกต่างเรื่องความชัดของสีอย่างมาก

Galaxy Tab ทำงานอยู่บนระบบปฏิบัติการ Android โดยใช้เวอร์ชั่น 2.2 (Froyo) ทำให้มีสิ่งที่พิเศษกว่า Galaxy S (ที่ตอนนี้ยังใช้ 2.1) คือ สามารถเปิด/ปิด Mobile Network ได้ นั่นหมายถึง ท่านจะไม่เสียค่า EDGE/GPRS โดยเปล่าประโยชน์
มาในรูปแบบของ TouchWiz ซึ่งเป็น ui ของซัมซุงเอง ทำให้แตกต่างจาก Android Phone ทั่วไป (รายละเอียดอื่นๆ ดูด้านล่างสุดนะ)

รูปร่าง Galaxy Tab
หน้าตรง แนวตั้ง

หน้าตรง แนวนอน

ด้านข้าง ทางขวา ประกอบด้วย ปุ่ม Power, ปุ่ม เร่ง/ลด เสียง, ช่องใส่ micro SD และช่องใส่ซิม (ทั้งสองช่องมีฝาปิด) ส่วนทางด้านซ้าย มีรูไมโครโฟนอย่างเดียว

หากมีการถอดซิมออก เครื่องจะทำการ reboot ทันที

มี 4 ปุ่มคือ Menu, Home, Back และ Search ทำงานโดยการสัมผัส แต่หากไม่ทำงานแสดงที่ปุ่มจะหายไป ตรงก้นมีลำโพง 2 ช่อง และช่องในการต่อเชื่อมกับ USB

ช่วงการแนะนำ
คนแนะนำก็ใช้เจ้า Galaxy Tab นี่แหละมาเป็นสื่อในการนำเสนอ โดยต่อเข้ากับโทรทัศน์(ต้องต่อพ่วงกับอุปกรณ์เสริม) และทำการนำเสนอได้เลย
เพราะเจ้า Galaxy Tab มีโปรแกรม ThinkFree Office (สำหรับงานเอกสาร) ทั้งรองรับทั้งไฟล์ documents(word), spreadsheets(excel), presentations(powerpoint) สามารถสร้างใหม่ หรือแก้ไขไฟล์ได้ นอกจากนี้ Galaxy Tab ก็ดูไฟล์ PDF ได้ด้วย

การแนะนำเน้นไปทางการต่อสู้กับ iPad เพราะ Galaxy Tab มีลักษณะรูปร่าง และการทำงาน ที่คล้ายคลึงกับ iPad

เทียบกันตัวต่อตัว iPad กับ Galaxy Tab จะเห็นว่า Tab มีขนาดเล็กกว่า ขึ้นอยู่กับความต้องการของแต่ละคน

นอกจากนี้ก็แสดงถึงความสามารถอื่นๆ เช่น

ระบบการนำทางโดยใช้การระบุพิกัดด้วย GPS แน่นอนว่าจอใหญ่ๆแบบนี้ สามารถดูแผนที่ได้ง่ายมากๆ
รองรับ 3G ในย่านความถี่ 900/1900/2100 MHz, WiFi และการโอนถ่ายข้อมูลด้วย Bluetooth
อีกทั้งมาพร้อมโปรแกรม Ebook และ Social Network เรียกได้ว่า มีโปรแกรมที่ใช้ในชีวิตประจำวันครบครัน (หากขาดโปรแกรมอะไรก็ไปโหลดที่ Market ได้)
นอกจากนี้ก็มี Task Manager ของซัมซุงเอง ซึ่งแสดงสถานะทำงานในเครื่อง, package ที่ทำการติดตั้งในเครื่อง รวมถึงหยุดการทำงานโปรแกรมที่กำลังใช้งานอยู่ได้

เล่นไฟล์วิดีโอความละเอียดสูง (FullHD) ได้ แต่สำหรับ YouTube จะเล่นแค่ไฟล์ HQ

การแสดงผลหน้าเว็บค่อนข้างดี และสามารถเล่นแฟลชได้

มีกล้องหน้า เพื่อรองรับ Video call และมีกล้องหลัง พร้อมแฟลช แต่ภาพไม่ค่อยดีเท่าไหร่

การถ่ายภาพ

ภาพจากกล้องหลัง

ตัวอย่างภาพจาก Galaxy Tab(คลิกที่ภาพเพื่อดูภาพขนาดจริง)
ภาพจากกล้องหลัง ใช้แฟลช

ภาพจากกล้องหน้า

คลิปวิดีโอ แสดงการใช้งานทั่วไป

คลิปอื่นๆ: Galaxy Tab ขณะบูทเครื่อง, Galaxy Tab เมื่อถอดซิมแล้วเครื่องทำการรีบูทอัตโนมัติ

ข้อมูลผลิตภัณฑ์ – Samsung Galaxy Tab

เครือข่าย

• รองรับการเชื่อมต่อ GSM&EDGE (850/900/1800/1900 MHz)
• 3G Band 900/1900/2100 MHz
• 3G HSDPA 7.2 Mbps, HSUPA 5.76 Mbps

ระบบปฏิบัติการ

• แอนดรอยด์ 2.2 (Froyo)

โปรแกรมสำหรับท่องเว็บ

• แอนดรอยด์ บราว์เซอร์

จอแสดงผล

• จอสัมผัสขนาด 7.0 นิ้ว TFT – LCD WSVGA ความละเอียด 1024×600

กล้องถ่ายภาพ

• กล้องดิจิตอลตัวหลักที่ด้านหลังของตัวเครื่อง ความละเอียด 3 ล้านพิกเซล พร้อมระบบโฟกัสภาพอัตโนมัติและแฟลช
• กล้องดิจิตอลขนาดเล็กที่ด้านหน้าของตัวเครื่อง ความละเอียด 1.3 ล้านพิกเซล ใช้สำหรับวิดีโอคอล

วิดีโอ

• บันทึกวิดีโอ ความละเอียด 480p (720×480): 30 เฟรม ต่อ วินาที
• รองรับไฟล์วีดีโอได้หลากหลาย DivX, XviD, PEG4,H.263, H.264 ในรูปแบบ Full HD ความละเอียด 1920 x 1080

ระบบเสียง

• รองรับไฟล์เพลงได้หลากลาย MP3, AAC, OGG, WMA, AMR-NB/WB, FLAC, WAV, AC3, MIDI FM

ฟังก์ชันโดดเด่นอื่นๆ

• มี GPS ในตัว รองรังบริการกูเกิลแม็บ/ละติจูด เพลสและเนวิเกชั่น
• Swype, Ebook, Office, Allshare
• รองรับบริการโซเชียลเน็ตเวิร์คที่หลากหลาย
• Document Viewer/ Mobile Printing/ Offline Mode
• บันทึกเสียง
• รองรับโปรแกรมอโดบี้ แฟลช ผ่านทาง Android Browser
• Java application: Java MIDP 2.1
• ดาวน์โหลดแอปพริเคชั่นเพิ่มเติมได้ที่ Android Market

การเชื่อมต่อ

• WiFi 802.11b/g/n, WLAN (Wireless LAN), DLNA certified™/ Bluetooth™ v3.0, USB v2.0/ A2DP Bluetooth™ Stereo

หน่วยความจำ

• 16GB [MicroSD card slot, up to 32GB]

ขนาดตัวเครื่อง

• 190.09×120.45×11.98 มม., 380 กรัม

แบตเตอรี่

• 4000 mAh

สรุป
Samsung Galaxy Tab เป็น Tablet ที่รองรับการใช้งานในชีวิตประจำวันได้อย่างดี น่าจะเหมาะกับคนที่ไม่มีสมาร์ทโฟนรุ่นใหม่ (เพราะก็ทำได้คล้ายๆกัน ยกเว้นขนาดหน้าจอ)
ด้วยขนาดที่ไม่ใหญ่ไป และน้ำหนักที่เบาสามารถพกพาได้ง่าย อีกทั้งสามารถโทรศัพท์ได้ และรองรับการเชื่อมต่ออินเตอร์เน็ตหลากหลาย

ส่วนราคานั้น ทางซัมซุงไทยยังไม่ประกาศเป็นทางการ โดยบอกใบ้ในงานว่าจะไม่แพงแบบราคาที่ประกาศในยุโรป อยู่ในช่วงราคา 2 หมื่นกลางๆ และมีการดีลกับโอเปอร์เรเตอร์ (น่าจะมีโปรโมชั่นอินเตอร์เน็ต คล้ายกับของ Galaxy S)

ดูภาพอื่นๆได้ที่ flickr – Samsumg Galaxy Tab

เดินทางถึงสนามบินอินชอนก็นั่งรถบัส ไปยังที่พักที่อยู่ในกรุงโซล ราคา 9000 วอน รถบัสที่สนามบินเรียกว่ารถบัสลีมูซีน มีบริการโหลดของหลักไว้ใต้ท้องรถ เพื่อความสะดวก เมื่อเราลงจากรถคนขับก็จะลงมาหยิบกระเป๋าส่งให้

การเดินหาซอยในช่วงดึกค่อนข้างลำบากฉะนั้นการไปที่พักหรือสถานที่ ต่างๆ หากไม่เคยไปแนะนำให้

• หาชื่อ และที่อยู่ที่พัก หรือสถานที่เป็นภาษาเกาหลี
• ค้นหาแผนที่อยู่ที่จาก Google Maps (http://maps.google.com)
• ศึกษา สถานที่ที่จะเดินทางไปในแต่ละวัน ว่าอยู่ที่ไหน
• ศึกษาเส้นทางการ เดินรถไฟ ว่าต้องลงและต่อที่สถานที่ไหน ขึ้นจากสถานีรถไฟแล้วต้องเดิน หรือโดยสารอะไรต่อ
• ติดตามการพยากรณ์อากศ อย่างใกล้ชิด เพราะการพยากรณ์อากาศที่เกาหลีค่อนข้างแม่น ทำให้เตรียมตัวได้ถูกว่าแต่ละวันควรไปไหน หรือพกอุปกรณ์อะไรติดตัวไป

สิ่ง ของที่ควรไป หากเดินทางไปเกาหลี

• โทรศัพท์ ที่สามารถใช้งานเครือข่ายไร้สาย (Wireless) ได้เพราะที่เกาหลีทุกบ้าน หรือสถานที่ต่างๆมักมีบริการเครือข่ายไร้สายให้ใช้ฟรี แต่อาจจะได้ไม่ทุกบริเวณเพราะส่วนใหญ่มักติดตั้งช่องสัญญาณซ้อนกัน ทำให้สัญญาณตีกัน

  หากโทรศัพท์มีระบบ GPS แล้วเปิดคู่กับ Google Map บนโทรศัพท์จะเห็นชัดว่าเราอยู่ที่ไหน

  แต่โทรศัพท์ที่เอาไปจากไทยไม่สามารถใช้โทรเครือข่ายในเกาหลีได้ เนื่องจากระบบโทรศัพท์ที่เกาหลีเป็น CDMA กับ WCDMA และหากใช้บริการ Roaming ราคาจะสูงมาก

  แนะนำให้ใช้โทรศัพท์สาธารณะ หรือเช่าโทรศัพท์จากสนามบินอินชอนมาใช้

• โน็ตบุ๊ค หากไม่เหลือบ่ากว่าแรงก็ควรนำไป เพราะที่พักก็มักจะมีเครือข่ายไร้สาย หรือบางทีอาจจะมีบริการเครือข่ายแบบมีสาย (Lan) ให้ใช้

  ที่เดินทางไปคราว นี้ @rtsp ได้นำ Router พร้อมกับสายแลนสามสี่เส้นไปด้วย เพื่อความสะดวก (ได้ใช้งานจริงๆ) ต้องใส่กระเป๋าโหลดใต้ท้องเครื่อง

• เสื้อกันหนาว แม้ว่าจะเดินทางไปในช่วงที่อากาค่อนข้างร้อน แต่ช่วงกลางคืนค่อนข้างหนาวอยู่ดี ส่วนร่มหากมีขนาดเล็กก้ควรนำไปด้วย แต่ปกติตามเกสเฮาท์จะมีให้ใช้ได้ฟรี
• โลชั่น, ลิปสติก (ลิปมัน) สำหรับผู้หญิงที่แต่งตัวมากๆก็คงนำไปอยู่แล้ว เขียนไว้เผื่อพวกที่ไม่ชอบแต่งตัว (รวมเราด้วย) อากาศที่เกาหลีค่อนข้างหนาว และแห้ง ทำให้ผิวแตก, หน้าลอก และปากแตกได้ง่ายมาก ฉะนั้นจึงควรเอาของเหล่านี้ไปด้วย

ตกดึกคืนแรกในโซล

หลังจากเข้าที่พัก ออกมาแถว อับกูจอง (Apgujeong) เพราะมีน้องคนนึงจะมาทำธุระ โดยสารโดยรถแท็กซี่ (TAXI)

การบอกสถานที่ ที่เราไป หากพูดเกาหลีไม่ได้ก็ยื่นที่อยู่ หรือแผนที่สถานที่นั้นให้แทกซี่ไปเลย (ควรจะเป็นภาษาเกาหลี) คนขับแท็กซี่อาจจะสื่อสารภาษาอังกฤษกับเราไมได้ ฉะนั้นหากต้องการให้เขาเลี้ยวซ้าย, ขวา หรือกลับรถ ใช้ภาษามือลูกเดียวค่ะ

ซึ่งอัตราค่าบริการเริ่มประมาณ 2300 วอนในตอนกลางวัน และประมาณ 2500 วอนในตอนกลางคืน (และอัตราการเพิ่มเงินในตอนกลางคืนจะเร็วกว่ากลางวัน)

ความทันสมัยของแท็กซี่

โดย ในรถแท็กซี่ส่วนใหญ่จะมีจอแผนที่ ที่ติดตั้งระบบ GPS เอาไว้ทำให้รู้ว่ารถกำหลังขับไปทางไหน พร้อมกับโปรแกรมค้นหาสถานที่ โดยในแท็กซี่จะสามารถเดินทางได้ 4 คนไม่รวมคนขับ เกินกว่านี้ไม่ได้ (ถ้าเกินคงต้องลองคุยกับคุณแท็กซี่ดู เพราะมันผิดกฎหมาย) การเดินทางใน เมือง ระยะที่ค่อนข้างไกล ค่าเดินทางจะอยู่ราวประมาณ 12000 วอน การสังเกตุรถแทกซี่ ก็จะมีป้ายไฟคำว่าแท็กซี่อยู่บนหลังคารถ ถ้าคันไหนว่าง ที่หน้ากระจกรถก็จะมีคำภาษาเกาหลีสีแดงติดอยู่กลางกระจกหน้า (เหมือนแท็กซี่ไทยที่เปิดคำว่า “ว่าง”)หากเราโบกแทกซี่ แล้วมีรถเก๋ง หรือรถแวนสีดำมาจอด บอกให้ขึ้นอย่าขึ้นเป็นอันขาด เพราะนั่นคือแทกซี่เถื่อน ซึ่งเค้าจะคิดค่าโดยสารมหาโหด

แถวอับกูจอง เป็นแหล่งที่ค่อนข้างมีชื่อเสียง แต่วันแรกไปช่วงกลางดึกทำให้ไม่ค่อยเห็นบรรยากาศเท่าไหร่ ไว้จะเล่าในวันต่อไปค่ะ การเดินเล่นแถวอับกูจองยามดึกก็เหมือนเดินเล่นในส่วนอื่นๆของเมือง เพราะห้างร้านปิดหมดแล้ว ยกเว้นพวกร้านค้าที่เปิด 24 ชม. มีดังนี้ค่ะ GS25 เป็นร้านมินิมาร์ทของคนเกาหลี พบได้บ่อยมาก เพราะตั้งอยู่เยอะมาก, Family Mart และ 7-11 นอกจากร้านมินิมาร์ทที่เปิด บริการ 24 ชม. ยังพบร้านขายอาหาร ที่มีป้ายสีส้มได้ทั่วไป โดยหน้าร้านจะขายคิมบับ (เหมือนซูชิม้วน แล้วหั่น ที่ยุนอาทำใน Hello Baby)

ร้านขายอาหาร เปิด 24 ชม. สังเกตุว่าป้ายร้านสีส้มค่ะ มีหลายจุดในโซล

ในซอย ย่านที่พักอาศัยในอับกูจอง

การเดินเข้าซอยในเกาหลีเป็นอะไร ที่ต้องอดทนมาก เพราะยิ่งลึก ก็ยิ่งสูง เพราะบางส่วนในโซลเป็นภูเขา และบ้านคนก็สร้างอยู่บนภูเขา เดินเข้าซอยก็เหมือนต้องเดินขึ้นไปบนภูเขาเรื่อยๆ แต่โจร หรือบุคคลน่าสงสัยช่วงกลางคืนน้อยมาก หรือแทบไม่มี รวมทั้งการรักษาความปลอดภัยแต่ละบ้านจะมีสัญญาณกันขโมย, โทรทัศน์วงจรปิด และยังมีตำรวจขับรถตรวจตาทั้งถนนใหญ่ และตามตรอกซอกซอยบ่อยๆ

คนเกาหลีชอบสูบบุหรี่มาก เห็นได้ว่าเวลาขับรถเขาก็สูบ เวลานั่งร้านกาแฟเขาก็สูบ หากใครแพ้ควันบุหรี่ ก็ควรนำผ้าปิดจมูกไปด้วย นอกจากชอบสูบบุหรี่แล้ว คนเกาหลีวัยทำงานก็มักดื่มเหล้า สังสรรค์ช่วงค่ำๆ ทำให้สามารถเห็นร้านเหล้าตั้งเต้นท์ หรือร้านเนื้อย่างที่มีขวดโซจูเรียงรายเต็มไปหมด

ส่วนการ เดินเท้า เป็นการเดินทางที่สำคัญพอๆกับรถไฟใต้ดิน แต่เนื่องด้วยอากาศที่เย็นสบาย บางครั้งก็หนาว และฟุตบาทที่กว้าง ทำให้เดินเท้าได้สะดวกมาก

การโปรโมท หรือการประกาศในรถไฟ หรือตามห้างร้านต้างๆ จะใช้จอเป็นส่วนใหญ่ เดินไปจะเจอจออยู่ทุกที่ ไม่ว่าขนาดเล็กหรือใหญ่ เป็นผลิตภัณฑ์มาจาก Samsung และ LG (ผลิตภัณฑ์ของคนเกาหลีเอง)

วันที่สองในโซล วันจันทร์ที่ 17

เดินทางไปเมียง ดง (Myeong-dong) ซึ่งเป็นแหล่งซื้อ-ขายของขนาดใหญ่ มีทั้งเครื่องสำอาง, เสื้อผ้า และอื่นๆมากมาย บรรยาการคล้ายสยาม

ย่านเมียงดง มีร้านค้าเต็มไปหมด ทั้งร้านเสื้อผ้า รองเท้า และเครื่องสำอาง

โดยการเดินทางใช้รถไฟใต้ดิน (Seoul Metropolitan Subway ) มาลงที่สถานี่ Myeong-dong เป็นสายสีฟ้า (สาย 4) โดยการเดินทางรถไฟในโซล และนอกโซล (สายรถไฟจะเชื่อมกันหมด) ควรศึกษา หรือมีแผนที่รถไฟติดตัวเอาไว้ ทั้งชื่อสถานีภาษาเกาหลี และภาษาอังกฤษ

• ภาษาอังกฤษ – http://www.nsubway.co.kr/korea/seoul/seoulsubwaymapen.htm
• ภาษา เกาหลี – http://www.younghui.com/img/wp/seoul_subway.jpg
• วิกิพีเดีย – http://en.wikipedia.org/wiki/Seoul_Metropolitan_Subway
• โปรแกรม บนอินเตอร์เน็ต – http://www.smrt.co.kr/Train/Subwaymap/Eng/Subwaymap.jsp

(สาย และสถานีมีการเปลี่ยนเปลี่ยนเพิ่มตลอดเวลา เพราะฉะนั้นควรหาอันล่าสุด ก่อนเดินทาง)

การจ่ายค่าโดยสาร ทำโดยใช้บัตร T-Money ซึ่งสามารถซื้อบัตร และเติมเงินได้ในเครื่องอัตโนมัติ ซึ่งมีตั้งอยู่ในทุกๆสถานี รวมถึงในร้านมินิมาร์ท โดย T-Money เป็น RFID สามารถจ่ายเงินในการ ใช้บริการรถไฟใต้ดิน, ซื้อของในร้านมินิมาร์ท และจ่ายค่าโดยสารแท็กซี่ โดยการซื้อบัตรมีหลายรุ่นเช่น วัยรุ่น, วัยทำงาน และอื่นๆ โดยค่าซื้อบัตร 3000 วอน ไม่มีค่าเงินในบัตร และสามารถเติมเงินได้ตามต้องการ โดยซื้อบัตรวัยรุ่น (Teen) ซึ่งจะเสียค่าเดินทางอย่างน้อยเที่ยวละ 720 วอน หากเป็นบัตรวัยทำงานก็จะเสียอย่างน้อยเที่ยวละ 900 วอน (หากเดินทางไกล มากๆ ก็จะมีการหักเงินเพิ่ม ขณะแตะบัตรออก เท่าที่เคยไปไกลมากๆ ออกต่างจังหวัด หักเพิ่มไปอีกเพียง 160 วอน หากเดินทางในเมืองไม่ค่อยหัก (อยู่ในระยะปกติ))

การเข้าไปยังสถานีรถไฟ มีทั้งเดินลงบันได และบันไดเลื่อน ที่เกาหลีการขึ้นลงบันไดให้ชิดขวา หากทางเดินสามารถยืนได้มากกว่า 1 คนพร้อมกัน (ขั้นกว้าง) หากไม่รีบต้องชิดขวา เพราะคนที่รีบเขาจะเดินทางฝั่งซ้าย ถ้าเหลอไปยืนฝั่งซ้ายตอนที่มีคนรีบๆ อาจจะโดนเขม่นได้ ในโบกี้รถไฟ มีทั้งหมด 10 โบกี้ โบกี้ละ 4 ประตู หัวและท้ายโบกี้ มีที่นั่งสงวนให้คนชรา, คนพิการ หรือ หญิงตั้งครรภ์นั่งเท่านั้น (แม้ว่าที่จะว่างอยู่ ไม่มีคนนั่ง ก็ห้ามนั่ง)

ภายในรถไฟใต้ดิน

ในเมียงดง เต็มไปด้วยร้านค้ามากมาย โดยร้านเครื่องสำอางมักมีพรีเซนเตอร์ที่เป็น ดารานักแสดงเสียส่วนใหญ่ จะมีพนักงานหน้าร้านเชิญชวนคนที่เดินผ่านไปผ่านมาให้เข้าร้าน บางเจ้าก็ชักชวนคนด้วยให้ของฟรี เช่น เครื่องดื่ม หรือผลิตภัณฑ์ฟรี แล้วเชิญเข้าร้าน

ราคาเครื่องสำอางที่เกาหลีถือว่าไม่แพง เนื่องจากส่วนใหญ่เป็นแบรนด์ของเกาหลีเอง นอกจากนั้นก็มีเสื้อผ้า รองเท้า ซึ่งราคาไม่แพงมากนัก ถ้าเทียกับไทย บางชิ้นถูกกว่าไทยเยอะมาก ย่านเมียงดง เป็นสถานที่จับจ่ายซื้อของ ที่สามารถเจอคนต่างชาติได้มากมาย และเจอคนไทยได้เยอะมาก เนื่องจากกรุ๊ปทัวร์ก็จะนำลูกทัวร์มาลงแถวนี้ให้ซื้อของ แม้ว่าชาวต่างชาติจะเยอะ แต่ก็ไม่ได้ทำให้พนักงานในร้านพูดอังกฤษเก่งขึ้นจากคนทั่วไป แต่จะเห็นบางร้านมีภาษาไทยติดอยู่ด้วย เช่น ครีม “หน้าเด้ง” จากร้าน Skinfood

เดินไปเดินมา เลี้ยวไปเลี้ยวมาเราจะพบร้าน SPAO ซึ่งเป็นร้านขายเสื้อผ้าขนาดใหญ่ จาก SM Entertainment

ร้าน SPAO ในเมียงดง ร้านใหญ่มาก มีรูปสาวๆ Girls’ Generation และ หนุ่มๆ Super Junior ติดอยู่ทั้งหน้าร้านและในร้าน

จะเลือกสักคน เอ้ย กางเกงสักตัวไหมคะ

เดินเข้าไปะพบว่ามีเสื้อผ้าอยู่หลายแบบ ชั้นสองจะเป็นเสื้อผ้าแนวทำงาน ส่วนด้านบนจะเป็นร้าน EverySing ซึ่งเป็นร้านคาราโอเกะ และขายสินค้าของที่ระลึกศิลปินจาก SM

ร้าน EverySing ขายของที่ระลึกค่ะ มีทั้งแฟ้ม แผ่นรองเมาท์ พวงกุญแจ เป็นต้น

หลังจากเมียงดง ก็ไปย่านอับกูจอง (Apgujeong) อีกครั้ง ครั้งนี้ได้เห็นว่าย่านอับกูจอง เป็นแหล่งความเจริญ ที่รวมเอาร้านค้าชื่อดัง ของแบรนด์เนม และมีห้างสรรพสินค้าหรูอยู่ในแถบนั้น ซึ่งเดินออกจากสถานีรถไฟ Apgujeong สายสีส้ม (สาย 4) ค่อนข้างไกล

ป้ายสถานี่อับกูจอง

ร้านค้าย่านอับกูจอง

นอกจากนี้ ยังมีร้าน EverySing อีกสาขาอีกด้วย แต่น่าแปลกที่ว่าเจอป้ายบอกร้าน MC แล้วเดินตามทางไป แล้วหาไม่เจอ

เมื่อดูเวลาพบว่าเวลาประมาณ 19 นาฬิกา ทำให้รู้ว่าที่เกาหลีมืดช้ามากๆ เวลาทุ่มนึงยังสว่างอยู่เหมือนเวลา 5 โมงเย็นในไทย กว่าจะมืดก็เกือบๆ 2 ทุ่ม

นอกจากจะเป็นย่านร้านค้าชื่อดัง ยังเป็นที่ตั้งของคอนโดในเกาหลี ซึ่งเป็นตึกรายล้อมอยู่ด้านหลัง จนถึงริมแม่น้ำฮัน คอนโดในเกาหลี เป็นตึกขนาดใหญ่ ไม่ได้ตั้งเพียงที่อับกูจอง แต่ตั้งอยู่ทั่วไป มีเลขตึกบอก ล่าสุดเห็นเลขในหลักร้อย

และนอกเหนือไปกว่านั้นย่านอับกูจอง ยังเป็นที่ตั้งของบริษัท SM Entertainment อีกด้วย

หน้าบริษัท SM Entertainment

วันที่สาม วันอังคารที่ 18

วันนี้พยากรณ์อากาศบอกว่าฝนจะตก แล้วก็ตกจริงๆ ฝนตกตั้งแต่เช้า โดยเย็น วันนี้ไป SEJONG CENTER ตึก M Theater

SEJONG CENTER

ไปดูแทยอน แสดงละครเวทีเรื่อง “Midnight Sun” ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากที่พักเท่าไหร่นัก แต่เนื่องจากฝนตกจึงโดยสารโดยแท็กซี่ในช่วงเย็น จึนพบว่าเกาหลีรถก็ติดเหมือนกัน แต่ติดไม่นานเท่าไหร่

ด้านหน้า เคาท์เตอร์ของโรงละครมีเคาท์เตอร์จำหน่ายหนังสือเกี่ยวกับละครเวที และมีจอแสดงภาพโปรโมท

บัตรละครเวที แทยอน

หนังสือเกี่ยวกับละครเวที Midnight Sun

ภาพด้านใน

แทยอนระหว่างการแสดงละครเวที

หลัง จากจบละครเวที ก็มารอแทยอนด้านหลังประมาณชั่วโมง แทยอนก็ยังไม่ออกมา เจอคนไทยด้วยกันเลยคุยกันอยู่พักหนึ่ง จนยามปิดไฟ และประตูจึงถอดใจกลับที่พัก ฝนก็ยังไม่หยุดตก แต่ก็เดินหาป้ายรถไฟใต้ดินสถานีกวางฮวามุน (Gwanghwamun) สายสีม่วง กลับที่พัก รถไฟใต้ดินในโซลหยุดวิ่งเวลา 0:00 น. ไม่ว่าคุณจะอยู่สถานีไหน รถก็จะหยุดที่สถานีนั้น ไม่วิ่งต่อจนสุดสาย เพราะฉะนั้นต้องรีบขึ้นก่อน 0:00 น. สักครึ่งชม. หรือ 15 นาที แล้วแต่เวลาที่ใช้เดินทาง

วันที่สี่ วันพุธที่ 19

เดินทางโดยรถไฟมาที่ SEJONG CENTER ตั้งแต่ช่วงบ่าย เนื่องจากในย่านนี้มีสถานที่ท่องเที่ยว นั่นคือ จตุรัสกวังฮวามุน (Gwanghwamun Square) และ คลองชอนเกซอน (Cheonggyecheon) คลองชอนเกซอนเป็นคลองขุด เมื่อก่อนมีสภาพไม่ดี (เน่า) จนรัฐบาลสั่งงบประมาณเพิ่มมาพัฒนา และแปรสภาพเป็นแหล่งท่องเที่ยว

จตุรัสกวังฮวามุน (Gwanghwamun Square)

คลองชอนเกซอน (Cheonggyecheon)

ที่คลองนี้มักมีพ่อแม่ พาลูกๆมานั่งเล่น

เกาหลีเป็นเมืองที่เต็มไปด้วยจอ มองไปทางไหนก็มีแต่จอ เป็นโลโก้ในเครือซัมซุง คำว่า PAVV ใช้จอเล็กๆเรียงต่อกันแล้วเล่นเป็นวิดีโอ

รับรู้ข่าวในเมืองไทยผ่าน Twitter ว่ากำลังมีเรื่องอย่างรุนแรงค่อนข้างตกใจ รู้สึกตัวเองโชคดีที่ออกมาจากกรุงเทพได้ถูกเวลา

เก็บตก: ที่เกาหลีไม่มีสะพานลอยค่ะ ใช้ทางม้าลาย ซึ่งมีอยู่ทุกแยก และมีตามเส้นทางต่างๆเป็นระยะ และจะมีไฟเตือนให้ข้าม หรือห้ามข้าม

บันไดขึ้น-ลง สถานีรถไฟใต้ดินนั้นชันมาก กว่าจะขึ้นได้ทำเอาเหนื่อย แต่ถ้าหาประตูออกดีๆ อาจจะเจอบันไดเลื่อน

แทยอนในการแสดงละครเวทีวันที่ 19

พอใกล้ 2 ทุ่มก็ไปดูละครเวที “Midnight Sun” อีกรอบ พอละครจบก็รีบออกมาด้านนอก เพื่อไปรอที่หลังฮอลล์เพื่อรอแทยอน แต่ยังวิ่งไปไม่ถึง ก็เห็นแทยอนวิ่งขึ้นรถไปแล้ว

หลังจากนั้นขึ้นรถไฟต่อไปยังสถานี ยออิโด (Yoeido) เนื่องจากมีเพื่อนของเพื่อนต้องการไปที่สถานีโทรทัศน์ KBS แต่รอบนี้ไม่ได้หาที่ตั้งมาก่อน ทำให้เมื่อถึงสถานีรถไฟยออิโดต้องถามคนแถวนั้น และประชาสัมพันธ์ เดินมาถึงตึก KBS และถามในแถวนั้นจึงพบว่า สถานีโทรทัศน์ KBS มีสองตึก อีกตึกตั้งอยู่หลังสวนสาธารณะยออิโด ทำให้ต้องเดินย้อนกลับไปเดินไปทางใหม่ และพบว่ารายการวิทยุที่จะมาดูนั้นจบไปแล้ว

ตึกสถานี KBS หลังสวนสาธารณะยออิโด ซึ่งเป็นที่อัดรายการวิทยุ Kiss Radio และรายการเพลง Music Bank

วันที่ห้า วันพฤหัสที่ 20

ออกไปเมียงดงตั้งแต่เช้า ซื้อของอีกแล้ว ไปซื้อของให้แม่ หมดไปเยอะพอตัว

เมียงดงวันนี้ คนเยอะมากๆ

จากนั้นนั่งรถไฟไปรอสาวๆ SNSD พอไปถึงเจอคนไทยประมาณ 3-4 คน และคนต่างชาติอีก 2 คน และแฟนคลับเกาหลีวงอื่นๆอีกมาณมาณ 10 คนรออยู่ด้านนอก มารู้ว่าซันนี่เดินขึ้นตึก ไปแล้ว จึงยืนรออยู่จากนั้น ยุนอาก็เดินมากับฮโยยอน ต่อมาก็มากันทีละคนคือ ทิฟฟานี่, ซูยอง, ฮโยยอน, ซอฮยอน, เจสสิก้า และยูริ (แทยอนไม่มาค่ะวันนี้) เว้นระยะค่อนข้างนาน จึงไปนั่งรอในร้านกาแฟแทน จากนั้นซันนี่ก็เดินลงมา พร้อมผู้จัดการ ไอเราก็มัวมองผู้จัดการที่ถือลังใส่ลูกอเมริกันฟุตบอล (สรุปคือเป็นลูกที่เขาเอามาให้สาวๆ เซ้น เพื่อนำไปโยนแจกวันที่ 22)

นั่ง เล่น และคุยกับเพื่อนสักพักก็สังเกตว่า เจสสิก้ามาที่หน้าลิฟต์ ห่างจากโต๊ะที่พวกเรานั่งกันประมาณ 2 เมตร มาพร้อมผู้จัดการหญิงคนหนึ่ง (ผู้จัดการน่ารักมาก จนอยากเดินเข้าไปหาสิก้า แล้วส่งกล้องให้สิก้าถ่ายรูปผู้จัดการให้ 555555) เจสสิก้าก็ยืนอยู่ ตรงนั้นพร้อมคุยโทรศัพท์ ตาก็มองมาที่พวกเราบ้าง ทำตาลอยๆบ้าง ห่างกันนิดเดียวสิก้าก็มองมา พวกเราก็มองกลับ ฮากันไป ฮากันมาก ชีโทรศัพท์ค่อนข้างนาน แล้วก็ขึ้นลิฟต์ไป จากนั้นซันนี่ก็เดินกลับมาขึ้นลิฟต์ รออีกสักพัก ซันนี่ และเจสสิก้าก็ลงมาพร้อมกับชุดใส่ Oh! สีส้มแล้วเดินขึ้นรถไป จากนั้นซอฮยอนก็เดินลงมาขึ้นรถ อีกสักพักที่เหลือก็ลงมา สาวๆยืนออกกันหน้าลิฟต์ (จุดเดียวกับที่สิก้าเคยยืน) ยืนก็ก็หันมายิ้ม หัวเราะ แล้วเล่นโทรศัพท์ต่อ แล้วสาวๆก็เดินขึ้นรถไปอีกคัน

จากนั้นก็ไปเมียงดง เพราะนัดกับน้อง และเพื่อนอีกกลุ่มไว้กินเนื้อย่าง ร้านเนื้องย่างที่เกาหลีไม่เหมือนร้านโคขุนในไทย เลือกส่วนไม่ได้ (ไปมา 2-3 ร้าน เป็นแนวเดียวกันหมดนะคะ อาจจะมีร้านที่เลือกส่วนได้ก็ได้) เนื้อ ถูกเสิร์ฟพร้อมกิมจิ จริงๆแล้วอาหารทุกอย่างในเกาหลีจะเสิร์ฟพร้อมกิมจิ และเครื่องเคียงต่างๆ อยู่แล้ว

เนื้อย่างเกาลี เอากิมจิ เห็ด กระเทียม มาย่างด้วย

วันที่หก วันศุกร์ที่ 21

วันนี้ตื่นเช้าเนื่องจากมีเป้าหมายในการไปเที่ยวสวนสนุก Everland ซึ่งต้องนั่งรถไฟไปที่สถานีกังนัม (Gangnam-gu) แล้วต่อรถบัสเพิ่อไป Everland แต่มารู้ทีหลังว่าวันศุกร์ที่ 21 นี้เป็นวันหยุด ทำให้คนต่อคิวไปเที่ยว Everland เยอะมาก

ย่านกังนัม ตึกสำนักงาน และร้านค้าค่อนข้างเยอะ

คนต่อแถวขึ้นรถบัสไป Everland

ทำให้ต้องเปลี่ยนแผนโดยไปเดินเล่นในห้าง COEX แล้วคิดว่าจะไปที่ Lotte World (แต่ก็ไม่ได้ไป) ร้านหนังสือร้านนึงในห้าง COEX กว้าง และใหญ่มากๆ คนที่นั่นก็อ่านหนังสือเยอะเช่นเดียวกัน

ร้านหนังสือ ในห้าง COEX

กระแสฟุตบอลโลก (ถ่ายในสถานีรถไฟใต้ดิน)

จาก นั้นก็เดินทางต่อไปยัง SEJONG CENTER เนื่องจากได้บัตรละครเวทีมาอีกรอบ แต่ลืมดูเวลา ปกติละครจะเริ่มตอน 2 ทุ่ม แต่รอบนี้เล่นเร็วที่ 1 ทุ่ม เมื่อขึ้นไปที่โรงละครละครก็ผ่านไป 20 นาทีกว่าแล้ว ที่นั่งที่ได้ค่อน ข้างชัด และใกล้เห็นหน้าแทยอนเต็มๆ นับว่าคุ้มค่ะ

แทๆ ในการแสดงวันที่ 21

ละครใกล้จบก็ออกมารอแทยอนที่ด้านหลัง ละครจบสักพักแทยอนก็วิ่งออกมา วิ่งไปขำไป แฟนคลับก็ให้ของตามทางที่แทยอนวิ่ง

หลังจากนั้นก็ไม่กินเนื้อย่างที่ร้านแถวอับกูจอง ร้านนี้การตกแต่ง และรูปแบบเหมือนที่เมียงดง เลยเซซะว่าร้านเนื้อในเกาหลีคงเป็นแบบนี้เสียส่วนใหญ่

วันที่เจ็ด วันเสาร์ที่ 22

เนื่องจากรู้ข่าวว่าสาวๆจะขึ้นแสดงในงาน OPEN BOWL ที่สนามนัมยังจู (Namyangju Stadium) ซึ่งอยู่ในจังหวัดคยองกี ติดกับโซล จึงตัดสินใจค้นหาสนามแข่ง แล้วพบว่าสามารถเดินทางโดยรถไฟไปได้ แนะนำให้ ใช้ Google Maps หรือ Map ของเกาหลีในเว็บ Naver (ถ้าอ่านออก)

เส้นทางที่ได้ก็จะประมาณนี้ค่ะ เซฟติดตัวไว้ด้วย กันหลง และรู้ว่าหลังจากลงสถานีแล้วเราต้องเดินทางอย่างไร เลี้ยวทางไหน จึงตื่นตั้งแต่เช้า เพื่อไปให้ทันการแข่งนัดแรก (แข่งนัดแรก 8 นาฬิกา และสาวๆแสดงช่วง 11 นาฬิกา) การเดินทางโดยรถไฟจะเริ่มวิ่งตั้งแต่ 6 นาฬิกา ซึ่งช่วงแรก จะมีขบวนมาบ่อยมาก แต่อาจจะปล่อยลงกลางทาง เพื่อขบวนนั้นจะรีบวิ่งไปที่อื่น หลังจากออกจาตัวเมืองที่นั่งรถไฟใต้ดิน ก็เปลี่ยนเป็นรถไฟบนดินในต่างจังหวัด

รถไฟบนดิน ในต่างจังหวัด

ใช้ เวลาเดินทางไม่ถึงชั่วโมงก็มาถึงยังสนามกีฬา เขาเปิดให้เข้าได้ฟรี ตามอัฒจรรย์ยังโล่งๆ มีคนมาดูไม่มาก แฟนคลับสาวๆก็มีประปราย นั่งดูการแข่งขันอเมริกันฟุตบอลไป

นักกีฬาในสนาม

เหลือบไปเห็นลูกอเมริกัน ฟุตบอล 18 ลูกเรียงอยู่ที่ส่วนกลาง มองชัดๆจะเห็นว่าเป็นลายเซนต์สาวๆ ที่เซนต์ไปเมื่อวันที่ 20 นั่นเอง จึงเดินไปถ่ายรูปสักหน่อย พอการแข่งจบยังไม่มีวี่แววว่าสาวๆจะมา แต่เริ่มเห็นคนมาเยอะ และบรรดาแฟนคลับทยอยมา

ทำให้รู้ว่าบรรดาโซวอนตัวแม่ นี่ตัวแม่จริงๆ เพราะมีแต่ผู้หญิง ประมาณว่ามามา 20 คน มีผู้ชาย 2 คน แถมแต่ละคนกล้อง DSLR มากับเลนส์ L ทั้งนั้น บางคนก็เอากล้องวิดีโอมาพร้อมขาตั้ง บรรดาสื่อ เริ่มมากันเยอะ คนก็เริ่มแออัด จึงตัดสิใจเดินลงไปในแนวสื่อ จากนั้นก็มีการตั้งขบวนของนักกีฬาเตรียมรับสาวๆ ด้านนอกและด้านในมีตำรวจมายืนเป็นแถวคุมเชิงอีกชั้นหนึ่ง บรรดาสื่อจาก ที่ตั้งแถวในส่วนของลู่วิ่งก็เริ่มขยับเข้ามาในสนาม ก็เลยขยับตามไปเรื่อยๆ จนกินพื้นที่ในสนาม พอสาวๆเดินเข้ามา เสียงตะโดน โห่ร้องดังมากๆ แล้วสาวๆก็มาแสดงที่กลางสนาม ซึ่งเราก็ไปนั่งอยู่ด้านหน้าของสื่อ ใกล้ดีจริงๆ

สาวๆ ที่งาน OPEN BOWL สนามนัมยังจู

แต่เลนส์ที่เอามาซูมได้ไม่มากนัก แถมเลนส์มีอาการเหมือนติดต่อกับตัวกล้องไม่ได้ มีอาการพังเป็นระยะๆ – -” บางครั้งจึงนั่งมองสาวๆแสดงด้วยตาเปล่า ก่อนการแสดงมีการเตะบอลเปิดเกมส์ ซึ่งทิฟฟานี่เป็นคนเตะ ฟานี่เตะได้โด่งมาค่ะ เลียดพื้นเชียว…555 สาวๆ แสดงเพลง Oh! กับ Gee จากนั้นก็เดินออกมาทีละคนสองคน เพื่อขว้างบอลให้แฟนๆที่อยู่บนอัฒจรรย์ ซึ่งตอนนี้ซันนี่เดินมา จึงเดินขอทางปาดหน้าซันนี่ไป >< จนจบงานจึงรู้ว่าค่อยมาสัก 10 นาฬิกาก็ยังไม่สายไป เพราะนักข่าวก็มาทำข่าวเพียงแค่สาวๆมาเท่านั้นเอง

ซึ่งงานนี้ก็มีเรื่องขึ้นจนได้ ผู้จัดการสาวๆปัดมือถือแฟนคนหนึ่งตกพื้นกระจาย ซึ่งเราเฉยๆนะ เพราะหลังจากสาวๆเดินออกจากสนามคนรุมเยอะมากๆ แล้วผู้หญิงคนนั้นก็ยื่นมือถือมาที่หน้าซูยอง ซึ่งถ้าซูยองเดินเร็วกว่านี้อีกนิด มือถือก็โดนหน้าไปแล้ว พื้นที่ตรงนั้นเขาก็ให้แค่สื่อ ซึ่งเอามือถือยื่นมาถ่ายแบบนี้มันก็อันตรายผู้จัดการเค้าก็ปัด แต่อาจจะแรงหน่อยมือถือจึงตกพื้นแล้วแตก แต่ดูแล้วมันก็ประกอบแล้วใช้ได้เหมือนเดิม

การเดินทางออกต่างจังหวัดใน เกาหลี หักค่ารถไฟเพิ่มจาก 720 วอน อีก 160 วอน และค่าแท็กซี่ทั้งไป-กลับจากสนามมายังสถานีรถไฟ ตกคนละ 3200 วอน ซึ่งรวมแล้วจ่ายคนละประมาณ 140 บาท ถือว่าคุ้มมากๆ

หลังจากกลับมาโซลก็เดินทางโดยรถไฟใต้ดินมายังสนาม Seoul World Cup Stadium เพื่อดู ดรีมคอนเสิร์ต (Dream Concert) วันนี้พยากรณ์อากาศบอกไว้ว่าฝนจะตกช่วงบ่าย ซึ่งก็ตกจริงๆ มีคนนั่งรออยู่ในสถานีรถไฟเยอะมาก บางส่วนอยู่ด้านนอก หร้อมเสื้อกันฝน เดินออกจากสถานีมีร้านค้าวางขายแท่งไฟ ผ้าเชียร์อยู่รอบๆสนาม ฝนยังตกปรอยๆ จนเวลาเกือบ 1 ทุ่มจึงเดินเข้าอัฒจรรย์ ซึ่งได้ที่นั่งโซนB ซึ่งเป็นโซนที่โซวอนนั่งกัน บัตรราคา 5000 วอน (ประมาณ 150 บาท)

ตั๋ว Dream Concert

เวทีงาน Dream Concert และที่นั่งในสนามท่ามกลางสายฝน

ในดรีมคอนเสิร์ตมีศิลปินมากมายออกมา แสดง แฟนๆทุกคนก็ร่วมเชียร์ศิลปินทุกคน เพลงที่เพิ่งเปิดตัวของหลายวงอาจไมได้เสียงเชียร์มากเท่าไหร่ เนื่องจากเพลงยังใหม่ แฟนคลับคนอื่นยังไม่ได้ลองฟัง หรือติดหูเท่าไหร่

เพลง ดังๆ ก็ได้รับเสียงเชียร์เยอะมาก เช่น U Kiss – Man Man Ha Ni, Beast – Mystery, f(x) – NU ABO, T-ARA – Bo Beep Bo Beep, SHINee – Ring Ding Dong, KARA – Lupin, After School – Bang + Diva และ Wonder Girls ที่ร้องเพลงฮิตรีมิกซ์อย่าง Tell Me, So Hot และ Nobody สังเกตุว่าโซวอน ทั้งชายหญิงจะเชียร์ศิลปินที่เป็นผู้หญิงเป็นพิเศษ พอถึงคิวสาวๆขึ้นแสดงโซวอน ทุกคนก็ยืนแล้วชูและสะบัดแท่งไฟ พร้อตะโกน “โซนยอชิแด” เมื่อสาวๆออกมาพร้อมเต้น Intro ก็ได้รับเสียงกรี๊ดเป็นจำนวนมาก และแสดงต่อในเพลง Run Devil Run และ Oh! เสียงโค้ดดังมากๆ

สีสันแท่งไฟ สีชมพูของโซวอน (แฟนๆ SNSD), สีเขียวอ่อนของแฟนๆ SHINee, สีน้ำเงินของแฟนๆ Super Junior และสีแดงของแฟนๆดงบัง (ดงบังจริงๆค่ะ)

ป้ายที่ติดตรงกลาง พอมืดก็เปิดไฟ เห็นเป็นชื่อวงใน SM ที่ขึ้นแสดง สวยมาก

แท่งไฟสีชมพู ตราม้า o_O

ส่วน ตัวแม่ตัวพ่ออย่าง เรน และลีเฮียวริ ก็ได้รับความรักอย่างล้นหลามจากทุกๆคน และปิดท้ายด้วย Super Junior ที่ร้องเพลงใหม่อย่าง BONAMANA และ Sorry Sorry แบบรีมิกซ์ ซึ่ง E.L.F เสียงเชียร์ก็ดังเช่นกัน ตั้งแต่คอนเสิร์ต เริ่มจนจบฝนก็ยังตกอยู่ตลอด จนกางเกงเปียกไปด้านหนึ่ง และชื้นมากๆ คอนเสิร์ตจบประมาณ 5 ทุ่มกว่าๆ ซึ่งรถไฟจะหยุดเดินรุเวลาเที่ยงคืน ทำให้ทุกคนต้องรีบกลับ

การเดินทางกลับโดยรถไฟ โดยคนเกินครึ่งที่มาดูเดินทางด้วยนั้นลำบากมาก คนเต็มสถานี เบียดกัน ส่วนใหญ่จะเป็นเด็ก และวัยรุ่นผู้หญิง ตอนที่รอรถไฟ เมื่อรถไฟมาโดนเบียดจนติดขอบประตู บางคนก็ล้ม แล้วคนก็เบียดเข้าโบกี้เยอะมากๆ จนเวลารถเริ่มวิ่ง หรือเวลารถหยุดวิ่งแต่ละคนทรงตัวไม่ได้ กรี๊ดกร๊าดกันทั้งรถ และด้วยการ เดินรถไฟนั้นปิดเวลาเที่ยงคืน ทำให้ไม่สามารถไปถึงสถานีที่พักได้ทัน จึงโดนปล่อยอยู่สถานีกลางทาง จนสุดท้ายต้องนั่งแท็กซี่กลับ

วันที่เจ็ด วันอาทิตย์ที่ 23

เดินทางกลับ ไม่มีอะไรมากค่ะ เพราะเดินทางแต่เช้ากลับไทยอย่างปลอดภัย แต่สังเกตุได้ว่าคนโดยสารจากเกาหลี มาไทยน้อยมากๆ อาจจะเพราะเหตุการณ์ความรุนแรงที่เกิดขึ้นเมื่อวันก่อน ส่วนตม. ทั้งไทยทั้งเกาหลี ไม่ว่าจะขาเข้า-ขาออก ก็ไม่เคยถาม หรือซักประวัติอะไรแม้แต่น้อย ได้ยินมาว่า เค้าจะถามเฉพาะคนที่น่าสงสัย (ถ้าคุณถูกซักประวัติ ก็แสดงว่าเป็นบุคคลน่าสงสัยแล้วล่ะ 555)

สรุป: การเดินทางครั้งนี้นอกจากค่าใช้จ่ายในการกิน, อยู่, เดินทาง รวมกับซื้อของเล็กๆน้อยๆ รวมแล้วประมาณ 10000 บาท (ไม่รวมค่าเครื่องสำอางของแม่ และบัตรละครเวที) ซึ่งถือว่าถูก แต่ยังเที่ยวไม่หมดทุกจุด สถานที่สำคัญหลายแห่งยังไม่ได้ไป ถ้าจะลองมาเที่ยวเองสบายๆ แบบไม่ตามทัวร์แบบนี้ น่าจะต้องใช้ระยะเวลาสัก 2 สัปดาห์  ซึ่งโดยรวมแล้วรู้สึกว่าการเที่ยวเกาหลีค่อนข้างคุ้ม เพราะราคาไม่แพงมาก ค่าอาหารก็พอๆกับไทย (อาหารแถวพารากอน, สยาม) หากคิดจะมาก็ศึกษาสถานที่ท่องเที่ยว เล็งๆไว้ก่อนล่ะกันค่ะว่าอยากเที่ยวที่ไหนบ้าง

อยากดูรูปเพิ่มเติม ตามไปดูต่อได้ที่ ภาพเก็บตกจากเกาหลี หรือ Flickr

• เกาหลีวันที่ 16 17 18 19 20 21 22
• แทยอนในละครเวที Midnight Sun วันที่ 18 19 21
• สาวๆ SNSD ในงาน Open Bowl วันที่ 22

ขอบคุณ พ่อแม่สำหรับเงิน และ @khitichai สำหรับเลนส์ค่ะ ><

อาหาร

รามยอน ราคา 3000 วอน

กิมจิ และเครื่องเคียงอื่นๆ ฟรีค่ะ แต่ละร้านจะไม่เหมือนกัน

ข้าวผัด ไข่ดาว จานร้อน เยอะมาก ราคา 4500 วอน

นมกล้วยอันเลื่องชื่อ ที่ SNSD เคยเป็นพรีเซนเตอร์ ขวดละ 1000 วอน

ปกติเค้าจะใช้ช้อน และตะเกียบ ไม่มีซ้อม

หากอ่านเมนูไม่ออก ก็ชี้นิ้วจิ้มไปที่รูปเลยค่ะ

เครื่องเคียง กิมจิ แต่ละร้านจะไม่เหมือนกัน

ไอติมโคน ที่เมียงดง ราคา 1500 วอน

เมนูจากร้านอาหารอิตาเลียน

เครื่องเคียงร้านอาหารอิตาเลียน ไม่วายมีผักดอง

ข้าวหน้าหมูทอด ทงคัตสึ 6000 วอน

แฟนต้า

หมี่เย็นค่ะ เย็นของจริง ใส่น้ำแข็งมาด้วย

กุ้งแห้ง ปลาแห้ง

เนื้อย่างเกาหลี เอากิมจิ เห็ด กระเทียม มาย่างด้วย

เศษซาก หลังกินเนื้อย่าง

ร้าน BERITH ขายเมนูที่มีข้าวห่อไข่ และพาสต้า ข้าวในร้านจำราคาไม่ได้ค่ะ รู้สึกจะอยู่ที่ 5000-9000 วอน

รามยอนหน้าชีส ราคา 3500 วอน

โซจู (เหล้าขาวเกาหลี ?)

สถานที่ สิ่งของ

ตรงไป

หลังคาบ้านใครก็ไม่รู้

อันนี้ @rtsp เอามาเอง

ทางม้าลาย มีสัญญาณให้ข้าม-ไม่ข้าม

หลังคาแบบโบราณ

สถานที่สอนอะไรสักอย่าง

ETUDE HOUSE, Holika Holika

ตึกนี้แปลกดี

เครื่องแสกนลายนิ้วมือ น่าจะกันขดมยด้วย มีทุกร้าน ทุกบ้าน

ทางลงสถานีรถไฟใต้ดิน

โบกีนี้ อำนวยความสะดวกแก่คนพิการเป็นพิเศษ รถไฟใต้ดินแต่ละขบวน จะมีโบกี้พิเศษ สำหรับคนพิการ ส่วนดบกี้ท้ายสุดจะสำหรับคนที่พาจักรยานมาด้วย แต่ละโบกี้มีอุณหภูมิไม่เท่ากัน สามารถเลือได้ว่าจะนั่งส่วนที่อากาศอุ่นๆ หรือเย็นๆ

shop adidas ที่อับกูจอง

ห้าง the galleria ที่อับกูจอง

ที่กั้น ไม่ให้รถเข้า สามารถบิดหมุน แล้วเลื่อนลงได้

พรีเซนเตอร์ น่าตาคุ้นๆ

เป็นช่อแสดงความยินดี ไม่ใช่พวงหรีดแต่อย่างใด

ตู้กด ATM เป็นแบบห้องเข้าไป

จตุรัสกวังฮวามุน

คลองชอเกชอน

ทางม้าลาย มีมากมาย มีทุกแยก

สวนสาธารณะยออิโด

สวนสาธารณะยามดึก

ฝาท่อน้ำ หน้าตึก KBS

มือถือแดดเดียว

ฟุตบาทขนาดใหญ่ ให้คนเดินอย่างสะดวก เหมือนเมืองไทยเลย…

ห้างโรงแรม ข้างๆ COEX

คำบรรยาย คล้ายรูปด้านบน

สถานีรถไฟในต่างจังหวัด

เด็กๆรักการเล่น การอ่าน

รถ รถ รถ

ป้ายไฟมากมาย

สาวๆกายกรรม?

พวกเธอคือโซวอน(สาวก SNSD)ตัวแม่

สาวๆ ><

เริ่มที่แทยอน

SNSD (Girls’ Generation)

ยืนๆ (บรรยายเพื่อ…)

สิก้า สิก้า สิก้า

ค้อน กรรไกร กระดาษ

แบร่

แปะป๊าบบบ

Let’s go

ซอฮยอน, ฮโยยอน และทิฟฟานี่

น้องหมี

ลายเซนสาวๆ ครบ 9

เปิดงานด้วยการแสดงผสมเดินแบบของ นางแบบเก๋ชลดา และนายแบบตัวสีน้ำตาล ตามมาด้วยพิธีกรในงานคือ โอปอลล์ ที่มานั่งพูดคุยกับ หยวนวงดราก้อนไฟว์ และดีเจเชาเชา พร้อมพูดคุย แนะนำโทรศัพท์ HTC Desire และ ระบบปฎิบัติการ Android พร้อมแลกเปลี่ยนประสบการณ์การการใช้งาน และการแชทระหว่างกัน (น่าตกใจตรงไหน เอ่อ5555)

ต่อด้วย @Nattawatw จาก HTC Thailand ที่มาพูดคุยเกี่ยวกับตัว HTC Desire และเปิดวิดีโอแนะนำ พร้อมกับมาเฉลยราคาอยู่ที่ 21,900 บาท

HTC Desire หรือในอีกชื่อคือ HTC Bravo ถือว่าเป็นโทรศัพท์ระบบปฎิบัติการ Android สเปคสูงตัวนึงในตลาด โดยสเปครวมๆนั้นคล้าย Google Nuxus One อยู่มาก จนเรียกว่าเป็นพี่น้องฝาแฝดคนละฝากันได้เลย (บางอย่างก็ไม่เหมือนนะเธอ)

HTC Desire มาพร้อมกับระบบปฏิบัติการ Android รุ่น 2.1 (Eclair) และ Sense UI ส่วนตัวแล้วคิดว่า Sense UI เป็นจุดขายสำคัญของ HTC เพราะเป็น UI ที่สวยงาม ใช้ง่าย จนบางคนคิดว่าเป็น UI Default ของ Android ไปซะแล้ว (ทั้งที่ Windows Mobile ของ HTC ก็ใช้ Sense UI ) ระบบประมวลผล (CPU) ความเร็ว 1GHz, ROM ขนาด 512 MB และ RAM 576 MB ขนาดหน้าจอ 3.7 นิ้ว ความละเอียดหน้าจอ 480 x 800 พิกเซล ฟีเจอร์ของ HTC Desire ที่น่าจะถูกใจคนไทยคือ เมนูภาษาไทย และ Live Wallpaper (วอลเปเปอร์แบบเคลื่อนไหว เหมือนสกรีนเซฟเวอร์ในเครื่องคอมพิวเตอร์เดสท็อป)
ราคารวมภาษี 21,900 บาท แถมฟรี Micro SD 2GB และ อะไรอีกสักอย่าง (ใครรู้รบกวนบอกด้วย) 16GB

ถือว่า HTC Desire เป็นโทรศัพท์สเปคสูง, รองรับการใช้งานที่หลายหลาย และเพียงพอกับความต้องการของคนทำงานในปัจจุบันในราคาที่เหมาะสม เป็นตัวเลือกแรกๆ ที่ควรมองหาหากมีความต้องการตามข้างต้น

เปรียบเทียบรูปร่าง Google Nexus One กับ HTC Desire

แนะนำ myHTC ที่สามารถแชท, แชร์ไฟล์, เล่นเกมส์ เฉพาะผู้ที่ใช้ myHTC ด้วยกัน แต่เปิดให้ใช้งานเพียงโทรศัพท์จากศูนย์ประเทศไทย และเฉพาะ HTC ที่เป็น Android นั้น (ได้ข่าวว่ากำลังพัฒนาใน Windows Mobile และอื่นๆ ของ HTC ด้วย) ศึกษาขั้นตอนการติดตั้ง myHTC ที่ http://www.myhtcsite.com/apk/

ต่อด้วยการสัมภาษณ์คู่รักพิธีกร, ผู้ประกาศข่าว นิหน่า (@ninanaka) และ แบงค์ (@mjbank) ทั้งคู่ใช้ HTC Legend พูดถึงการใช้งาน Friend Stream ที่รวมทั้ง Twitter, Facebook และflickr เพื่อความสะดวกสบายในการใช้งานในคราวเดียว และโปรแกรมที่สามารถระบุสิ่งของ, สถานที่ โดยใช้กล้องที่ติดกับตัวเครื่องถ่ายสถานที่รอบๆ และตำแหน่งผ่าน GPS อย่างเลยาร์ (Layar)

และต่อมาที่พาที สารสิน (@Patee122) ที่มาแลกเปลี่ยนประสบการณืการใช้งานในชีวิตอันเร่งรีบ พร้อมกับร้องเพลงร่วมกับป๊อด โมเดิร์นด๊อก

จบด้วยมินิคอนเสิร์ต อ๊อฟ ปองศักดิ์

เพื่อนร่วมก๊วน @bongbank @rtsp @nonth @ImomoI
ขอบคุณ @khitichai แห่ง MXPhone.com

ความเห็นส่วนตัว

งานนี้เหมือนเป็นการประชาสัมพันธ์ HTC มากกว่าการเปิดตัว HTC Desire สังเกตว่าพิธีกร และผู้ให้สัมภาษณ์จะแนะนำโปรแกรม และความสามารถปกติที่โทรศัพท์ HTC ทำได้
และการใช้งานก็ไม่ใช่มาจากตัว Desire บางคนก็ใช้ Legend นั่นอาจเพราะ Desire เพิ่งเปิดตัว ไม่ค่อยมีการยกความสามารถพิเศษของเจ้า Desire มาโฆษณาเท่าไหร่นัก
แต่ก็ถือเป็นงานที่รวบรวมคน, สร้างความเข้าใจในการทำงาน และความสามารถหลักๆในโทรศัพทื Android จาก HTC

ส่วน myHTC คิดว่าน่าจะจับตลาดยาก เพราะคนที่ใช้มีส่วนน้อย อีกทั้งต้องใช้ Shop ID ในการสมัคร สร้างความยุ่งยากสำหรับผู้ที่มีโทรศัพท์ HTC อยู่แล้ว
นอกจากนี้ myHTC ไม่มีการชักจูงผู้ใช้เท่าไหร่ ไม่มีแพ็คเกจอินเตอร์เน็ตที่น่าใช้เจ้าตัวนี้ เทียบกับ Blackberry ที่มีแพ็คเกจในแต่ละเครือข่าย ที่สามารถใช้งาน BBM, Google Talk, MSN, Twitter, Facebook ในราคาประหยัด รวมถึงไม่ปิดโอกาสเพียงเครื่องในประเทศ
myHTC จึงเป็นเพียงแค่โปรแกรมแชท และแชร์ในหมู่คนใช้ HTC (Android && เครื่องศูนย์ไทย) ด้วยกัน ที่มี PIN เอาไว้ระบุตัวตนให้ดูหรูหราเหมือน BlackBerry เท่านั้นเอง
แต่ก็เป็นนิมิตหมายอันดีที่ HTC Thailand คิดจะผสาน และสร้างจุดขายเรื่องแชทให้กับโทรศํพท์ Android น่าจะมคนสนใจที่จะซื้อ และแชทกันบน Android มากขึ้น และรอ HTC พัฒนากันต่อไป
ปล. เรื่อง myHTC เป็นเรื่องที่ฟังจากในงานเปิดตัว HTC Desire และหาข้อมูลจากเว็บต่างๆ ยังมิได้ลองใช้จริงแต่อย่างใด เนื่องจากกรอก Shop ID แล้วยังสมัครไม่ได้ T_T

อนาคตอาจจะมี Android PIN สำหรับโทรศัพท์ Android ทุกรุ่นจริงๆก็ได้ จริงๆใช้ Google Talk ก็เหมือนกัน…
แต่คนไทยอาจจะชอบอะไรที่แสดงตัวตน และระบุกลุ่มการใช้งาน งั้นก็รอต่อไป ฮา…

เพิ่งเคยเจอพริตตี้ครั้งแรก ไว้ครั้งหน้าจะถ่ายพริตตี้ให้ดีกว่านี้ พริตตี้แต่ละคนแต่งหน้าหนามาก และชอบร้องเพลงในห้องน้ำ

เก็บตก

HTC Legend

Google Nexus One ของ @rtsp (ROM Desire)

สาวชีวาส

หนุ่ม (@nonth) iPad

ตามไปดูภาพบรรยากาศในงานอื่นได้ที่ flickr: 100609 งานเปิดตัว HTC Desire

แปล (งูๆ ปลาๆ) จาก moblin.org มาอีกที ซึ่งเขาเขียนเอาไว้ว่า

Moblin is an open source project focused on building a Linux-based platform optimized for the next generation of mobile devices including Netbooks, Mobile Internet Devices, and In-vehicle infotainment systems.

ซึ่งเมื่อวันก่อนมีคน tweet เรื่อง Ubuntu Moblin Remix ใน Twitter เลยเข้าไปดูใน Ubuntu Moblin Netbook Remix | ubuntuclub

เว็บหลักคือ moblin.org ซึ่งตอนนี้ปล่อยรุ่น 2.0 ออกมา และ มีรุ่น 2.1 สำหรับนักพัฒนา (พอดีโหลดตัว Ubuntu Moblin Remix แล้วลงไม่ได้ แต่จริงๆปัญหาเพราะการ์ดจอ Nvidia)

ขั้นตอนในการลงก็นแสนง่าย หากใช้ USB ก็หาโปรแกรมบูทOS ใน USB ในที่นี้ใช้ UNetbootin (ขอบคุณ RTSP)
จากนั้น restart แล้วตั้งค่าบูทด้วย USB (สำหรับผู้ที่จะลงจริงๆ ไม่ได้ลงใน virtual) จากนั้นก็ เลือก Install และ Next ลูกเดียว (อาจ custom disk เอาเอง) เพียงใส่ name, username, password, re-password ตอนสุดท้ายก็เสร็จ ! เวลาที่ใช้ลงทั้งหมดไม่เกิน 10 นาที ! (จริงๆ น่าจะแค่ 5 นาทีแต่ไม่กล้าเขียนตรงๆเพราะไม่ได้จับเวลาจริง กลัวหน้าแตก ฮ่า…)

สเปคเครื่องที่ใช้

ASUS N10Jc

• Screen: 10.2” WSVGA (1024 x 600) Glossy LED, w/Ambient Light Sensor
• Processor: Intel Atom N270 processor at 1.6Ghz
• Graphics: Intel Graphics Media Accelerator 950
  
• Graphics: Nvidia 9300m GS 256MB DDR2* (ต้องปิด ห้ามใช้ เพราะลองลงแล้วลงได้ แต่ไม่สามารถบูทใช้ได้)
  
• Memory: 2GB DDR2 PC-5300 533
• Hard Disc: 160GB 5400 rpm
• Wireless: Atheros AR92X Wireless Network Adapter (A/B/G/N), Bluetooth V2.0 + EDR
• Ports and Slots: 3 USB 2.0, HDMI,VGA monitor out, headphone jack, microphone input, 8-in-1 SD card reader (SDHC compatible), Kensington lock slot, Ethernet 10/100, ExpressCard/34, Microphone-in, and Line-out/ S/PDIF

ใช้เวลาในการบูทประมาณ 30 วินาที ! (แถมไม่ถาม username, password ก่อนเข้าด้วย อ้าว 55555)

จากนั้นเราก็จะได้เห็นความสวยงาม ลูกเล่นแพรวพราว ไวเลส Atheros และ แลน สามารถใช้งานได้ ในหน้าแรกจะเห็นเป็นหน้าฟ้าๆ

ซึ่งเมื่อเลื่อนเมาส์ไปแตะข้างบนจะมีเมนูหล่นลงมา

myzone

ในส่วนแรก (ทางซ้ายสุด) เป็น myzone ซึ่งแบ่งเป็น 3 บล็อก

ซ้ายสุดจะมี ตารางเวลา, เหตุการณ์ (event), shortcut ส่วนตรงกลางจะเป็นไฟล์ หรือหน้าเพจที่เคยเข้าล่าสุด ส่วนขวาสุดจะเป็นพวก Web Services ที่ตั้งไว้ ตอนนี้ใส่ไปแค่ twitter

จุดแปลกคือ ในหน้าฟ้าๆเราจะไม่สามารถทำอะไรได้ ซึ่งหากตั้ง wallpaper ก็จะแสดงที่หน้า myzone
แปลกยิ่งกว่านั้นคือ ไม่สามารถคลิกขวา ได้!! (ยกเว้นเมื่อกำลัง select file) สาเหตุเลื่อนไปดูข้อความแรกสุดที่เขียน คิดว่าคนพัฒนาไม่ได้คิดจะมาใช้เพื่อเน็ตบุ๊ก เพราะถ้าเป็นเครื่องมืออย่างโทรศัพท์ หรืออุปกรณ์เล็กๆการคลิกขวาคงเป็นเรื่องยาก และซับซ้อนเกินไป (เดาล้วนๆ)

เมื่อตั้งค่าหลายๆอย่างเรียบร้อย myzone ก็จะเป็นเช่นนี้

status

สำหรับแสดงพวก IM (Instant Messenger) หรือ Web Service ที่ตั้งไว้ สามารถ tweet ได้จากหน้านี้เลย

people

แสดงเพื่อนออนไลน์จาก IM ของเรา ถ้ากดเพื่อนสักคนจะแสดงผลที่จอขวา เพื่อส่งข้อความไปหาได้ (วิธีนี้ดุยุ่งยากหน่อยแต่ดูแล้ว นี่มันเพื่อมือถือจริงๆ!!)

internet

จะมี browser ติดมาอยู่แล้ว ซึ่งเมื่อกดเข้ามาใน internet จะโชว์เพจที่เข้าล่าสุด และ เพจที่เข้าบ่อย

เมื่อเข้าหน้าเว็บก็จะมี app เด้งขึ้นมาอีกทีหนึ่ง (น่าจะchrome กระมัง เห็นมันเขียนอยู่ Firefox 3.5)ใช้งานง่าย ไม่มีปุ่มหรือเมนูซับซ้อน มีเมนูให้ตั้งค่าอะไรนิดหน่อย แต่มันคลิกขวาไม่ได้ เซฟรูปไม่ได้ (คือต้องตั้งค่าตรงไหนก็ไม่รู้ มีให้ตั้งนิดเดียว) (นี่มันเพื่อมือถือจริงๆ!!)

media

มีแค่ search เท่านั้น แต่เมื่อกดโชว์ภาพแล้วเข้า application ของมีเดีย ก็สามารถเลือกไฟล์ในเครื่องได้ (แต่ต้องอยู่ตามโฟลเดอร์ที่กำหนด)

รูปข้างล่างเป็น app เมื่อเรียกเข้า media แล้ว

pasteboard

สามารถเลือกเก็บข้อความได้ (นี่มันเพื่อมือถือจริงๆ!!)

application

จะมีส่วนต่างๆแยกย่อยตามหมวดหมู่ ซึ่งเราสามารถกดเพื่อ pin/unpin ให้มันไปขึ้นเป็น shortcut ที่ myzone จริงๆแล้วมีส่วนของ shortkey ด้วยสามารถตั้งค่าการทำงานกับคีย์ต่างๆได้ แต่ยังไม่ได้ลองจัดการมากนัก

แปลกอีกอย่างคือมี  File Browser เพื่อดูข้อมูลในเครื่อง ไม่มีดิสก์หรือ folder อื่นๆ ทุกอย่างรวมอยู่ใน File Browser (นี่มันเพื่อมือถือจริงๆ!!)

zones

เป็นส่วนโปรแกรมที่กำลังเปิดใช้งาน สามารถใช้ Alt+Tab ได้ เย่… ซึ่งจะแบ่งเป็นโซน สามารถให้ โปรแกรม1กับ3 อยู่ในหน้าเดียวกัน แล้วจัดการลากโปรแกรม2 มาอยู่อีกโซนนึงได้เพียงแค่ลาก (ออำแบบสำหรับทัชสินะ…555)

นอกจากนี้ในแถบเมนูด้านขวามีปุ่มแสดง แบตเตอรี่, เสียง และ เครือข่าย (ทั้งไวเลส และ แลน)

และที่แปลกอีกอย่างนึง (รู้สึกจะหลายอย่าง) คือ ไม่มีปุ่ม Shutdown หรือ Restart (แต่สามารถเข้า grub หรือ terminal เพื่อสั่ง reboot หรือ halt หรือจะกด Ctrl+Alt+Del ก็ได้)  (นี่มันเพื่อมือถือจริงๆ!!)

สามารถติดตั้งภาษาไทยโดยทำตามบทความนี้ การติดตั้งภาษาไทยสำหรับลินุกซ์ (Linux) (ขอบคุณ @bonkbank)

ปล.แต่เครื่องตัวเอง Add ภาษาไม่ได้แฮะ คงเป็นเฉพาะรุ่น แต่ทำให้แสดงผลภาษาไทยได้

คาดว่าจะเป็นที่นิยมไหม?

อยู่ที่ว่าจะมีคนนำมาใช้ขนาดไหน ซึ่งตอนนี้บริษัทอย่าง Dell ก็ดูสนับสนุนโดยร่วมมือกับ Canonical ใส่ Ubuntu Moblin Remix มาในผลิตภัณฑ์ Dell Mini 10v netbook ( Moblin 2 มาพร้อมกับ Dell ในร่าง Ubuntu-Moblin remix netbook | ThaiOpenSource.org ) สามารถอ่านวิกิของ Dell ได้ที่ Moblin | DellLinuxWiki

ซึ่งส่วนแล้วคิดว่าด้วยรูปร่างดูสวยใส เคลื่อนไหวหน้าต่างอย่างนิ่มนวลคงเป็นจุดสนใจได้อย่างดี แต่ก็คงต้องรอการพัฒนาให้สมบูรณ์มากกว่านี้ ที่แน่ๆคงไปรุ่งกับพวกมือถือแบบทัชมากกว่า  เพราะนี่มันเพื่อมือถือจริงๆ!!

ตบท้ายด้วยคลิปแนะนำ Moblin จากเว็บ moblin.org (สรุปคือ ไม่ต้องอ่านบทความข้างบนก็ได้ ดูแค่คลิปก็จบ! (อ้าวแล้วเราจะบล็อกทำไมเนี่ย 555) )

@WGyenny หรือ เยอึน

ซึ่งเป็นนักร้องจากวง Wonder Girls ที่กำลังโปรโมตผลงานอยู่ที่อเมริกา

เมื่อมีแอนตี้แฟน @jen_shwa reply ข้อความใส่ในข้อความแรกคือ

jen_shwa: @WGyenny I know y u girls can’t speak English. Most of ur non-Korean fans r from 3rd world countries & can’t speak proper English either.

จากนั้นก็มีการ reply ไปมา จนตอนนี้ @jen_shwa ล็อคไม่ public ไปแล้ว

เนื้อหาในการทะเลาะ (?) ครั้งนี้คือการดูถูกทักษะทางภาษาอังกฤษ และ การตีตลาดทางประเทศที่สาม?? (เช่น ประเทศไทย เฮือก…)

แต่ทวีตที่ทำการทวีตก่อนหน้านี้ยังสามารถค้นหาได้จากทางหน้า twitter
Search twitter: from:jen_shwa wgyenny

ปกติแล้วแอนตี้แฟน หรือ การทำตัวเกลียดศิลปิน เป็นเรื่องปกติในประเทศเกาหลี แต่ไม่ค่อยมีศิลปินที่ออกมาตอบโต้มากนัก อาจจะเพราะ Twitter ง่ายต่อการเข้าถึง เมื่อมี reply มาก็ตอบโต้กันได้ทันที

สำหรับคนที่อยากอ่านคำแปล: Siam Zone:[WG] เยอึน ลุกขึ้นมาตอบโต้แอนตี้แฟนอย่างเผ็ดร้อน

ในคืนวันที่ 16 กันยายน 2552 ซึ่งจัดที่ชั้น 5 สยามพารากอน รูปแบบงานเป็นกาล่าดินเนอร์ มีศิลปินรับเชิญจากเกาหลีมาร่วมงานอย่าง คารา (KARA), ชายนี่ (SHINee), ไรอัน (Ryan) และศิลปินไทยอีกมากมาย (ไม่ได้ถ่ายภาพมา)

เริ่มด้วย คารา KARA

[Show as slideshow]

12345►

SHINee ชายนี่

[Show as slideshow]

Ryan ไรอัน

[Show as slideshow]

ภาพโดย ploysics และ RTSP
ขอบคุณ MXPhone และ SoShi Fanclub

ขอบคุณ kidsdev สำหรับกล้องด้วย

ภาพเพิ่มเติม

รอบๆม.เกษตร น้ำท่วมถนนงามวงศ์วานโดยเฉพาะริมฟุตบาท
สัญญาณไฟที่แยกเกษตรไม่ทำงาน (เป็นไฟแดงกระพริบ) รถขับกันวุ่นวาย
ถนนพลโยธิน น้ำท่วมประมาณครึ่งล้อรถยนต์ บางจุดเกินระดับเข่า
ในซอยระดับน้ำประมาณครึ่งน่อง

เป็นวันที่วุ่นวายจริงๆ = =

[Show as slideshow]

ขอบคุณ @sataefan และผู้ร่วมทาง @bloodmoon, @น้ำอบ และ @meawmeaw